ساختار و تکنولوژی نمای حشک

نمای خشک یا همان نمای تهویه شونده امروزه یکی از موفق‌ترین و قابل‌اعتمادترین سیستم‌های نمای ساختمانی در جهان به شمار می‌رود. علاوه بر عملکرد فنی بسیار پایدار، آنچه این سیستم را برای معماران و طراحان جذاب کرده، آزادی عمل گسترده در طراحی نما است. در این سیستم امکان استفاده از طیف وسیعی از متریال‌های پوشش نما وجود دارد و به همین دلیل می‌توان ظاهر ساختمان را کاملاً متناسب با هویت معماری، کاربری و شرایط پروژه طراحی کرد. همچنین ترکیب چند متریال مختلف در یک نما به‌سادگی قابل اجراست و دست طراح را برای خلق نماهای مدرن و متمایز باز می‌گذارد.

در رویکردهای تخصصی شرکت زیبآشیان نیز، تأکید اصلی بر ویژگی‌های فنی و مهندسی نما خشک است. مهم‌ترین مزیت این سیستم، جداسازی ساختاری عملکرد عایق حرارتی از عملکرد محافظت در برابر شرایط جوی است. همین موضوع باعث می‌شود میزان آسیب‌پذیری نما نسبت به بسیاری از سیستم‌های سنتی به‌مراتب کمتر باشد. علاوه بر این، الزامات ویژه‌ای مانند ایمنی در برابر حریق، عایق صوتی یا سیستم‌های حفاظت در برابر صاعقه را می‌توان به‌راحتی و بدون لطمه به زیبایی معماری در این نما اجرا کرد.

 ساختار نما خشک

در نمای خشک، جداسازی مهندسی‌شده لایه عایق حرارتی از لایه محافظت در برابر عوامل محیطی، هم امنیت فنی و اقتصادی پروژه را افزایش می‌دهد و هم آزادی طراحی بسیار بالایی ایجاد می‌کند.

اجزای این سیستم مطابق استاندارد DIN 18516-1 (پوشش دیوار خارجی با سیستم تهویه‌شونده – الزامات و اصول آزمون) تعریف شده‌اند.

پوشش نما (Facade Cladding)

لایه پوشش، از نظر عملکردی و زیبایی‌شناسی، نقش «پوسته بیرونی» ساختمان را ایفا می‌کند. برای اجرای نمای خشک می‌توان از متریال‌های بسیار متنوعی استفاده کرد.

دوام بالا، ثبات رنگ در برابر نور خورشید و مقاومت در برابر یخ‌زدگی از مهم‌ترین ویژگی‌هایی هستند که طول عمر نما را تضمین می‌کنند. متریال‌های قابل استفاده شامل موارد زیر هستند:

• سرامیک و پرسلان

• شیشه

• سنگ طبیعی

• چوب

• فایبرسمنت

• پنل‌های کامپوزیتی رزینی و HPL

• فلزاتی مانند آلومینیوم، تیتانیوم-زینک و مس

• صفحات زیرکار برای اندود یا آجرنما

• پنل‌های فتوولتائیک (نمای خورشیدی)

این تنوع متریال امکان طراحی نماهای کاملاً اختصاصی و متناسب با شرایط اقلیمی ایران را فراهم می‌کند.

تهویه (Ventilation)

در سیستم نمای خشک، لایه عایق (حرارتی، برودتی و ضدحریق) از پوشش نما به‌صورت کامل جدا می‌شود. فضای خالی ایجادشده میان این دو لایه که به آن کانال تهویه گفته می‌شود، نقش بسیار مهمی در تنظیم رطوبت ساختمان دارد.

جریان هوا در این فاصله باعث خروج رطوبت ناشی از ساخت‌وساز و بهره‌برداری ساختمان می‌شود و دیوارهای مرطوب در مدت کوتاهی خشک خواهند شد. نتیجه این فرآیند، افزایش دوام ساختمان و ایجاد شرایط آسایش حرارتی بهتر در فضای داخلی است.

عایق (Insulation)

ساختار دولایه‌ای نمای خشک، عملکرد عایق‌کاری و محافظت جوی را به‌طور کامل از یکدیگر جدا می‌کند. در این سیستم معمولاً از عایق‌های پشم معدنی با ضریب هدایت حرارتی ۰۳۲ تا ۰۳۵ استفاده می‌شود که برای انواع ساختمان‌ها و ارتفاع‌های مختلف مناسب هستند.

به دلیل امکان اجرای ضخامت‌های مختلف عایق، دستیابی به استانداردهای بالای بهره‌وری انرژی به‌سادگی امکان‌پذیر است. عایق‌های معدنی آب‌گریز بوده، قابلیت عبور بخار دارند و در طول عمر بهره‌برداری، کیفیت عایق‌کاری خود را حفظ می‌کنند.

زیرسازی (Substructure)

زیرسازی، رابط سازه‌ای بین دیوار باربر ساختمان و پوشش نما محسوب می‌شود و نقش انتقال بارها را بر عهده دارد.

متداول‌ترین متریال‌های زیرسازی شامل:

• آلومینیوم

• فولاد گالوانیزه گرم

• فولاد ضدزنگ

و در برخی پروژه‌ها ترکیب چوب و فلز است. امروزه آلومینیوم به دلیل وزن کم، دوام بالا و قابلیت تنظیم سه‌بعدی، پرکاربردترین گزینه محسوب می‌شود. این سیستم امکان اصلاح ناهمواری‌ها و اختلاف سطح دیوار را فراهم کرده و اجرای نمایی کاملاً تراز و دقیق را ممکن می‌سازد.

اتصالات (Fastening)

سیستم اتصال، پوشش نما را بدون ایجاد تنش به زیرسازی متصل می‌کند و تمامی بارهای وارده مانند وزن، باد و نیروهای محیطی را به سازه اصلی منتقل می‌کند. طراحی صحیح این بخش، نقش مهمی در ایمنی و دوام بلندمدت نمای خشک دارد.

منبع : FVHF